2252
Thursday, October 04, 2007
how many heartfelt handwritten letters have we written to each other?
how many minutes have we spent in our all nighter phone conversations?
how many endless laughters have we shared?
how many instances have i called you,"crazy?" and you call me, "hey girl?"
how many miles have we travelled together to and from?
how many times will i hear stories about you from your own mother?
how many moments have i stared at your eyes from the rear view mirror?
how many incidents have i watched you walk away or drive off?
how many favors have you asked of me that i did not fulfill?
how many times did you come back to my life each time we drift into silence?
i don't remember the every accurate occurances of each moment i spent my life with you.
i just know know one thing...
it's been 2, 252 days since i let you enter my life.
and i haven' been myself since.
i guess, i'm still counting.
Labels: brokenheartedness, love, relationships
tinik
Sunday, September 23, 2007
mahapdi ang tinik sa aking dibdib
sa bawat pagdiin ng mga palad ko
sa pagbura sa bakas sa aking mga bisig
mga bahid ng sakit sa paglalakbay
sa madawag na daan, landas sa kabundukan
ng mapagbirong larangan ng pag-ibig.
habang lumalabo ang tinahak na landas
palayo nang palayo sa aking pag-usad
pilit tinatalikuran ang higanteng lumipas
nililinis mga tinik, mantsang di kumupas;
ngunit malalim ang anyong bumakas,
binabalikan ng diwa, binubura ng isip.
maliksi, aninong nakihalubilo, nakisabay ako
sa kanyang mga hakbang, pagsayaw sa mundo,
hanggang ako'y mawala sa sarili at ritmo,
ng hindi mawawaang balat
kayo ng anino,
malabo ang galaw ngunit binigyan ko ng wisyo
gawagawa kong larawan, ang minimithi ko.
nakakapagod ng maghintay, alam ko ang huling
unit anyong makiakbay, hanggang sa dulo..
hanggang luhaan, mabilis, dumalang, ang pagdaloy ng luha sa bisig,
tinig ko na paos,
bulong ay humina, di matawag ang sinisinta,
di masambit, kahit na nakatarak sa abang dibdib.
bakit di mo dininig tunay na pananalita ng puso?
bakit ngayong ayoko ng marinig ang tinig mo,
ika'y pilit na bumubalik?
sa tahimik ko ng mundong akala ko'i iniwan mo na?
ngunit bakit kabaligtaran,
parang walang pag-asa nating magkasama?
bakit pinalaki ang bubot na nating kasaysayan?
bakit ngayon lang kung kelan ako ay lumalarga nang mag-isa?
salawahan ka...
pinabayaan mo lang ang ating pag-ibig.
babalik ka, lilitaw ka, tapos lalayo ka ka rin pala?
pagmamahal pa ba ang turing mo doon?
mapagbiro pala talaga ang ating tadhana.
damdamin ko nga'y napariwara na sa iba.
mapaglaro kasi ang ating puso...
ang pagmamahal pa ba'y meron pa bang hihinatnan?
at ang ating puso...
hindi alam kung saan pupunta.
kung saan dadamay.
pero sa tutoo lang, ako'y pagod na, mahal ko.
ang puso kong ito'y takot na sa mga panata mo.
Labels: brokenheartedness, tagalog
TONIGHT I CAN WRITE
Saturday, September 15, 2007
"Tonight I Can Write"
By Pablo Neruda
Tonight I can write the saddest lines.
Write, for example, "The night is starry
and the stars are blue and shiver in the distance."
The night wind revovles in the sky and sings.
Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.
Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again, and again under the endless sky.
She loved me, sometimes, I loved her too.
He could one not have loved her great still eyes?
Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her.
To feel that I have lost her.
To hear the immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to the pasture.
What does it matter that my love could not keep her.
The night is starry and she is not with me.
This is all. In the distance someone is singing.
In the distance.
My souls is not satisfied that it has lost her.
My sight tried to find her as though to bring her closer.
My heart looks for her, and she is not with me.
The same night whitening the same trees.
WE, of that time, are no longer the same.
I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.
Another's. She will be another's.
As she was before my kisses.
Her voice, her bright body. Her infinite eyes.
I no longer love her, that's certain,but maybe I love her.
Love is short, forgetting is so long.
Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.
Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her.
Labels: book, brokenheartedness, love, poetry
ito ba ang dapat?
Sunday, August 26, 2007
lumimot ay mabuti,
pilit sinasabi;
ngunit ang nagkukubli
sumisilip rin lagi.
Labels: brokenheartedness, quotes, tagalog
just go away....
rain drops are falling...
hard...
strong beats...wetting...
flooding my surrounding...
does it even care?it does not give a damn.
it passes through every creation...
at first, it pours steady and slow, the next second, it pours tears of barrels.
fighting every danger,
filling in every hole,
and i hid. i rushed...i ran away from it...away from you, strong rain...but damn this rain....
it's quite a different rain.
it follows me
chases me in my own house.
and once again, it tears me all apart. why, oh, why...my rain of life. please....just go away. Labels: brokenheartedness, nature, things
BAHAGHARI
Thursday, August 16, 2007
bahagharing nawawala kapag sa dulo sang hakbang na
inasahang kulay na mahahawakan hindi na matagpuan
sa malayo'y pangakong di masukat sukat ang handog
kapagkapit naglahong tila wala roon
walang dinatnan
nangarap
pinagsakluban ng sumpang hindi siya ang lumikha
walang laban walang masabi
walang darating
abot ang tingala
sa langit na nakalimot
kahit walang sawa
walang awa
walang dumarating
tumayong naghintay ng ulan mula sa ulap na hindi naman maabot
isang saglit, isang oras, isang araw, isang taon,isang buhay,
di na makaalis
dahil masakit
maghintay sa patak
na ayaw bumitaw sa ulap
bahagharing hindi na makita
iniiyakan
kapag nagiisa
nagiisa
nagiisa na
ang dating dalawa
paalam ...
bahagharing di ko makita
Labels: brokenheartedness, tagalog
hindi na muna.....
hindi na muna siguro
ako iibig.
kasi,
sa tuwing iibig ako,
parang nalalanta ang mga orchids sa hardin,
parang umiitim ang bughawing langit ng tanghali,
at napupunit ang mga pahina ng paborito
kong libro.
darating na lang siguro,
ang bagyo na magpapalaya sa akin
sa rehas ng pagiisa.
siguro nga mayroong bukas,
na tutunog
muli ang musika ng pag-ibig,
at sasalubungin ko ang agos
ng liwanag
ng pagpapatawad.
pero sa ngayon, di na muna...
di na muna ako
ako iibig.
Labels: brokenheartedness, tagalog
close topic
i have this guy friend "
dragon dancer." well, he decided all of the sudden he will be up north for
"school." but what he does not know is that sometimes, i think there is a personal reason why he moved there.
while he is the one i cried to most of the time, i know he cries inside. he never tells me anything about what he truly feels. and when i asked him, he never admitted to his brokenheartedness. he always claims positive feedbacks. he always focuses on what he wants to do and what lies ahead.
what he doesn't know is that, i know he secretly grieve from his broken heart. everytime i asked him what happened to
"them" (him and the ex), he does not want to discuss her nor what he feels towards her.
recently, i viewed his ex's myspace and i found out she's with someone new. and from what i recall, she moved on with another asian guy after only couple days they ended their relationship. and
mr. dragon dancer boy, he has not. and while he makes excuses that he's
"over" her, i know he's pained by these events that all he wanted to was escape from it all. and so he left.
my poor
dragon dancer boy...i cried to him but he refuses to cry even if i know his heart his torn into pieces.
Labels: brokenheartedness
sabi ng nanay mo....
Friday, July 27, 2007
sabi ng nanay mo
[by the way, kaya ako nagkakandahirap na nagtatagalog dito kasi i think, may nagbabasa ng mga istorya kong ito. hindi ko alam kung alam ninyo pero itong mga sinusulat ko rito ay dikta ng aking puso at damdamin. ito'y nabuo sa maraming beses kong gustong magsalita subali't sa pag-aakalang baka may masaktan ako, hindi ko nasabi sa mga partikular na mga taong minahal ko ang mga katha ko rito.
subalit ilang taon na ang nakakaraan, naibigay ko yata ang web blog na ito sa isang minahal ko sabuhay. ngayon ay bumabalik na naman siya at may puna akong baka binabasa niya iton. at kung sino man yung taong yun, baka maintindihan niya ito kapag nag-ingles ako. so para wala siyang maintindihan, itatagalog ko na lang. saka na ako mag-iingles.]
di mo alam ito. pero tumawag sa aking ang nanay mo kanina. hindi ko nga alam kung anong sasabihin ko sa kanya. mas madali nga yatang ibaba na lang yuing telepono kesa kausapin ko siya. ipinagbilin ko sa kanya na huwag niyang ipag-alaman sa iyo na tinawagan niya ako.
sa tutoo lang, masayang masaya akong makausap nanay mo. pero mas masasayahan pa siguro ako kapag ikaw ang kausap ko. ikaw lang naman talaga ang nagpapasaya sa akin. pero ewan ko sa iyo. hindi talaga kita maintindihan. kapag wala ako sa harap mo, tawag ka ng tawag sa akin. palagi mong sinasabi na lugod mo akong gustong makasama.tapos ngayon namang, nandito na tayo, sala sa init, sala sa lamig ka na naman.
sabi ng nanay mo, tahimik naman daw ang mga araw mo. sabi pa nga niya, tinutulungan mo siya sa pag-aruga sa lola mong may sakit. madalas nga raw ay kasama mo ang tiyo mo at mga pinsan mo. tapos, nagsisimba ka pa raw. habang nagkukwento siya, iniisip kita.
sabi ng nanay mo, pinagsasabihan ka raw niya. na kung maari eh, magtino ka na sa buhay mo. na magiging masaya siya kung makita niyang lumagay ka na sa tahimik, kung may babae kang mapapangasawa na mag-aalaga sa iyo. pakiramdam ko nga, ako yung pinariringan niyang babae. ako lang naman yata ang babaeing nagpaaptino sa iyo e.
gusto kong sabihin sa nanay mo, pagsabihan ka niya. dahil ako, malapit na akong magsawa sa mga pinaggagawa mo sa akin. paiinlabin mo ako tapos nanlalamig ka sa akin. niyayakap mo ako ng mahigpit tapos hindi mo man lang ako matawagan. pahawak hawak ka pa sa mga kamay ko, tapos hindi mo rin pala hahawakan ang mga kamay ko ng madalas.
sabi ng nanay mo, kinukwentuhan mo raw siya at madalas niyo raw akong pag-usapan. bakit palagi mo siyang kinukwentuhan sa mga pangyayari sa buhay ko eh hindi mo naman ako kausap?
sabi ng nanay mo, minsan sinabi mo raw sa kanya na ako ang babaeng pakakasalan mo dahil katulad na katulad ko raw siya..
sabi mo raw sa kanya, mabait ako at mapag-alagang paris niya.
nasabi mo rin daw na baka operahan na naman ang paa ko..
buti pa siya, sinasabihan mo ng nararamdaman mo para sa akin. mahirap bang sabihin sa akin? kapag nandoon na ako sa harap mo, wala kang masabi subalit ang higpit naman ng yakap mo.
litong lito na ako. ayoko na kausapin na nanay mo. nagdurugo lang ang mga sugat lalo. sana naman ay kausapin mo ako. at sana, habang nakatitig sa aking mga mata ay masabi mo sa akin ang tunay na nararamdaman mo.
hihintayin pa ba kita? nahihirapan na rin ako.
Labels: brokenheartedness, tagalog
